خورشید پنهان

 

حضرت مهدی- عجل الله تعالی فرجه- دوازدهمین امام ما در سپیده دم جمعه ، نیمه ی شعبان سال ۲۵۵ هجری در « سامرا » متولد شد و تا سال ۲۶۰در کنار پدر زندگی می کرد. امام عسکری علیه السلام در ارتباط با ایشان دو وظیفه را عهده دار بود : یکی حفظ فرزندش از گزند خلفای عباسی و دیگر ، اثبات وجود ایشان و اعلام امامتش به عنوان امام دوازدهم ; ایشان این وظیفه را با نشان دادن فرزند گرامیشان به یاران نزدیک و مورد اعتماد انجام داد.پس از شهادت امام حسن عسکری علیه السلام در سال ۲۶۰، امامت حضرت مهدی علیه السلام آغاز شد .

مرحله ی اول امامت ایشان که تا سال ۳۲۹ طول کشید ، « غیبت صغری » نامیده می شود .امام در این دوره زندگی مخفی داشت اما از طریق یکی از یاران صمیمی و مورد اعتماد  خود به نام عثمان بن سعید عمروی ،با شیعیان ارتباط داشت و آنان را رهبری می کرد. پس از در گذشت این شخص ، به ترتیب سه نفر دیگر به نام های محمد بن عثمان بین سعید ، حسین بن نوح نوبختی و علی بن محمد سمری این مسئولیت را برعهده داشتند. این چهار شخصیت بزرگوار به « نواب اربعه » معروف اند.شش روز مانده به در گذشت آخرین نایب ، امام عصر(عج) برای ایشان نامه ای نوشت و فرمود پس از خود جانشینی تعیین نکند که مرحله ی دوم امامت در شکل غیبت «کبری» آغاز شده است.

                                  


 

نوشته شده توسط منتظر در ساعت موضوع | لینک ثابت